![](images/menu/doubt_but.png)
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه محرم
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه صفر
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه رجب
-
سایت قرآنی تنـــــزیل
-
سایت مقام معظم رهبری
-
سایت آیت الله مکارم شیرازی
-
سایت آیت الله نوری همدانی
-
سایت آیت الله فاضل لنکرانی
-
سایت آیت الله سیستانی
![](images/menu/software_but.png)
![]() مناجات با خداوند
بیا که عبد مطـیع خدا شدن خـوب است شبی به خاطر او سر به را شدن خوب است تمام حرف همین است که ما گنه نکنیم ز آن چه نفس بخواهد جدا شدن خوب است شده به یک سحری صاف کن دل خود را به آیه های خدا با صفا شدن خـوب است به دل حقیقت محبــوب را تو پیــدا کـن ز عشق های مجازی رها شدن خوب است چرا به پیش خلائق تو خم کنی سر خود؟ شبی مقابل دلــدار تا شدن خـوب است صدای اهل قبوراست می رسد بر گوش که : آی بنده رفیق دعا شدن خوب است از این دو دیده به غیر از گنه نشد حاصل ببند چشم، که اهل بکا شدن خوب است ببین که قافله ی عمر می رود از پـیش مرو به خواب که دور از خطا شدن خوب است مگر که بخت کند رو ، طبیب را بیـنی به درد بندگی اش مبتلا شدن خوب است در این لیالی رحمت اگــر خــدا خواهد مسافر حــرم کــربلا شـدن خـوب است
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
غیر از تو ای خدا به کسی رو نمی زنم جز در مقــام قـرب تو زانـو نمی زنم با کشتــی شکستــه ز امــواج معصیت جز در کرانـه های تو پهلــو نمی زنم بعضی مواقع از سر تکــرار معصیت با غــافــلــیــن درگـه تو مـو نمی زنم با این که روسیــاه ترین خلـق عــالمـم چنگی به غیر نغمۀ «ارجو» نمی زنم خواهی مرا بری به جهنّم بـبر ولی ... این را بدان که بانگ هـیاهو نمی زنم این بـار اگر ردم نکـنی قــول می دهـم سـنگی دگـر به روی تـرازو نمی زنم تـنهــا امیـد من پــســر فــاطــمـه بُــوَد بیهوده دل به این سو و آن سو نمی زنم امـشب دلــم کــبــوتــر بـام رضـا شده پَـر جز هــوای ضامـن آهـو نمی زنم زهـر جـفـا توان پــرش را گرفته بـود مانـند مـادرش کمـرش را گرفته بـود
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مناجات با خداوند
سرخوشم از باده ای که یار دستم میدهد جام اشکی که سحر دلدار دستم میدهد همرهان بار سفربستند ومن جا مانده ام گفتم آخــر روسیاهی کـار دستم میدهد وای از نفسم که درراه خطا خوارم نمود او بهــانه از ســر اجبــار دستم میدهد آنقــدر توجیه شیـطانـی بچیند روی هم تا گنه را از سر اصـرار دستم میدهد معصیت کردن برایم عادتی گشته چرا؟ این بلا را نفس با تکرار دستم میدهد من گنه کارم ولی آخر به عشق فاطمه برگ سبزی حضرت غفار دستم میدهد ناز ساقی را به خون دل کشم تا لحظه ای که سبـویی لحـظـۀ دیـدار دستم میدهد زیر دین کس نبــاشم تا دم جــان دادنم جام کــوثــر حیدر کـرار دستــم میدهد بوسه دارد دست آن ساقی که از روز ازل بــاده را بی مـنّـت و آزار دستم میـدهد در ازای هر علی گفتن به زهرایش قسم جامی ازکوثر صدو ده بار دستم میدهد دانم آخر حق زباب القبلۀ کرب و بـلا برگ تضمین امان از نار دستم میدهد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
وقتی سحر به عشق تو بـیدار می شوم حس می کنم که محرم اسرار می شوم تنها تویی گــره زدلــم بــاز می کــنـی من هـم به این دلـیـل گرفتـار مـی شوم قربان دست لطف تو ای مهربان خـدا لطفی نکن ببین چقدر خـار می شوم با این امیــد که تو دوایــی به من دهی روزی هـزار مرتبه بیمــار می شوم در این هوای گرم که لب خشک میشود از ذکر یاحسین چه سـرشار می شوم هرشب به این امید که آقا نشسته است از خـادمـان سفــره افـطــار می شـوم گویند تــوبــه جـرم مرا پــاک می کند این را سحر به گریه خبر دارمی شوم من را اگر به روضه نیارد هوای دوست یک عمر اسیر درهم و دینار می شوم وقتی گره به کـار من افــتـاد و وانشد آنجا دخــیـل دست عــلمــدار می شوم امشب گواه باش که هـمراه اشک و آه محزون روضــۀ در و دیوار می شوم وقتی مدینه می رود ای دل،چو مادرم مجروح زخــم تیزی مسمار می شوم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
یــا عَظیــمَ المَن! گـنــاه آورده ام غــافـرُ التــَوب! اشتباه آورده ام لا تُــؤدِّبنی، خــودم شــرمنده ام تــازه قــلــبم را به راه آورده ام عُــدّتــی فـی کُربَتی! دلخستــه ام مــن جـــوانــیِ تــــبــاه آورده ام صاحِبــی فی شِدّتی! من را مران رو بــه ســوی بــارالـه آورده ام أینَ عَفـوُک؟ أینَ سِترُک؟ یا غفور نـــامه ای غــرق گـنــاه آورده ام قاضیُ الحاجات، خَیرُ الحـاکمین! رو بـه ربِ داد خـــواه آورده ام یا أنیسَ الــذّاکرین و یا بَصــیر! اشک تـوبــه از نــگــاه آورده ام یا حَـلیم و یا کَــریــم و یا جَمیل! خــلــوتـی، تار و سیــاه آورده ام هــارِبٌ مِنــکَ إلَیــکَ، یا الـه! من به ســوی تو پــنــاه آورده ام یا غیــاثَ المُستغـیثین! ربّنــا! یک زبــان عــذر خـواه آورده ام لا تُــخَـیِّـبـنی،أنا العَــبدُ الحُسیـن گــریــه بر این پـادشــاه آورده ام
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
هرکه سوز جـگرواشک روانش دادنـد بر ســر کــوی مناجات مکــانش دادند آنکه گردید نظــرکرده صاحب نظران جلوه حضرت مـعـشــوق نـشانش دادند دیده ای راکه مطهر شده با اشک سحر جــام وصلی ز سبـوی رمضانش دادند آن دلی راکه عیارش به دعا خالص شد نیــمه شب وقت منــاجات زبانش دادند زیرو رو می کند آدم، نفـس آن واعظ که ز انـفــاس عــلی فــن بیـانـش دادند بنده ای که شده تسلیـم به تـقــدیر خـدا هرچــه دادنــد به ابــرار همانش دادند باغ آن سینه که شد زنده به باریدن اشک سبــزی عشق به اوقــات خزانش دادند نوکری را که ملقب شده بر نام حسین ظل رحمـانیت عــرش مکـانــش دادنـد هرکه خودرا برساند حرم کرب و بلا مستـقـیــما ز خـدا بــرگ امــانش دادند آن گلــویی که دم روضه زیـنـب دارد اثــری خــاص به لحــن سخنانش دادند
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
کو یک نفر که یاد دل خستگـان کنـد؟ یا لا اقــل حــکــایت ما را بیـان کند من زیر بـار معصیـتم ضعف کرده ام دستی کجــاست تا مدد نـاتـــوان کند تب کـردم از مرور گـناهان کوچـکـم کو آتشی که خجلت ما را نـهان کند؟ ما بی سلیقه ایم، تو حـاجات ما بخواه ورنه گـدا مــطالبه ی آب و نـان کند آتش میاورید که اشکـم مـرا بسوخت کار شــرار نـار تو، آب روان کنـد ما را مران ز خویش چرا که زمانه راند حاشا که دوست کار زمین و زمان کند شبهــا مرا برای خودت انتـخاب کن فرصت مده که دیگری ام امتحان کند
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
ای آنکه در فضای دعـا می خری مرا تا اوج وصل حضرت خود می بری مرا مثـل همیشه با نظـر رحـمتـت بـبخـش حـال دعــا و زمــزمـه ی بهـتـری مرا حال قـنوت و حال بکــا حـال بنـدگی کن مرحمت ز عاطـفه ای کـوثری مرا آئـیـنــه جـمـال خـودت را نـشــان بـده من اظهر الجـمـیـل، نما حـیــدری مرا لطف شماست خوانده مرا ورنه ای کریم شایسته نیست این سمت نوکــری مـرا هر گـاه حــال تـوبه مـرا دست می دهد گــویـم که هـست این گــنـه آخری مرا ای کاش پای لـنگ مرا سنگ می زدی تا می زدود رنــگ خـطـا یـاوری مـرا تـنـبـیه می کنی بکـن امـا خـودت بـزن مـسـپـار ای خـدا به کـس دیگـری مـرا با یک اشاره قـلب حـسیـنی به من بده زهـرا کـند ز لطف مگر مــادری مرا شش گوشه حـسین دلم را ربـوده است یعـنی دوبـاره کـرده عـلی اکبـری مرا
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
حــال و احــوال گـرفتـار تماشــا دارد گــریــه ی عبد گنـه کـار تـماشا دارد آمدم گــریه کنـم تا که نگــاهی بکــنی چون ستــاره به شـب تـار تماشا دارد هر چه شد بین من و تـو ز همه پوشاندی آبــروداری ســتّــار تـــمـــاشـــا دارد بارها زیـر همه قـول وقـرارم زده ام دست گـیــری تو هر بــار تماشا دارد مهربـانی بـه گنـه کار بُود عــادت تـو کــرم ســفــره غــفـــّار تـمـاشــا دارد ماه، ماه رجب و سفره به نام علی است لحـظــه ی جلوه، رخ یـار تماشا دارد عاشق نیمه شب صحن و سرای نجفم حــرم حــیــدر کـــرّار تــمـاشــا دارد همۀ آرزویم یک سحرکرب و بلاست شب جـمـعــه حـرم یــار تـمـاشا دارد مادری دست به پهلو پسری پـاره گلو گریــه ها لحـظـه ی دیـدار تماشا دارد روضۀ قحطی آب و لب عطشان حسین گـوشه ی صحن علمدار تــمـاشـا دارد خاک ری را به بـهای سر آقــا دادند زین جهت گریه ی بسیار تمـاشا دارد کـاش امسال شـود سال ظهـور حضرت پـرچــم خــیــمــه ی دلـدار تماشا دارد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
در پیـشگــاه قــدسی تو ای خــدای من می دانــم اینکه رنــگ ندارد حنــای من ازبس که توبه کردم و توبه شکسته ام چنگی به دل نمی زند این تـوبه های من یا رب ببین که از سر تکـرار معصیت دیگــر شکـسـته قبح معــاصی برای من گر تو مرا رها کنی از دست می روم بی لطف تو شود دل دوزخ، ســرای من ای مالکی که فضل بریّه از آن توست دستـی بکش به روی ســر بی نوای من سوگند می خــورم به مــقام ربــوبیـت جـــز آســتــان تــو نـبــوَد الـتــجــای من آن فــطــرسم که در پی قـنـداقـه آمـدم یعنـی شـکـسـتـه بـال و پــر ربّـنــای من امشب بیا به خـاطـر اربــاب بی کـفـن منّت گــذار و درگـذر از این خـطای من جان حسین ... روزی ما را رقم بزن امضـا نـمــای تـذکــره ی کــربــلای من
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
ما را به حق ساقی کــوثـر قـبول کـن با ناله های هر شب حیــدر قبـول کن ما بچه های مــادر پهلــو شکسـته ایم ما را به حق پهلوی مــادر قبــول کن ما غیر گریه، تحفه بـرایت نـداشتیـم این قطره را تو چند برابر قـبـول کن تاج غلامی تو به شــاهی نمی دهیــم ما را همیشه رعیت و نوکر قبـول کن خسته شدم ز توبه شکستن دگر بس است حـالا که رو زدم به تو دیگرقـبـول کن از بار معصیت کمــرم درد می کند یعنی منم شکسته و مضطـر قبـول کن تا حک شود ز یار به این تن نشانه ای ما را شکسته سینه و بی سر قـبول کن
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
گرچه من پشت درم، راه ندی حق داری گرچه من دربدرم، راه ندی حـق داری بسكه من اين در و آن در زده ام حالا كه خـورده اينجا گذرم، راه ندی حـق داری همه جا پـرسه زدم غـيـر در خانـۀ تـو حــال بشكسته پرم، راه ندی حـق داری از رفيقان شهيـدم به خــدا جـامــانــدم حال كه يك نـفــرم، راه ندی حـق داری گرچه بر سفره تو شاه و گـدا مهمانند بسكه من خيره سرم، راه ندی حق داری بس كه توشاهد عصيان مني امشب كه من گــداي سحــرم، راه نـدی حـق داری به اميدم كه كسي بــاز شـفـاعت بكند طفل شش ماهه مگــر باز وسـاطت بكـند
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مناجات با خداوند
خود را به خواب ميزني اي بنده تابه كي هي توبه پشتِ توبه،سرافكنده تا به كی دنـيا وفــا نــكــرده، وفـا هـم نمي كـند با زرق و برقش ازغم دل،كم نمي كند ازحوضِ نور،كي به رخت آب ميـزني كي دست رد به سينۀ اين خواب ميـزني اي بنده جزء براي خدا بنده گي نكن کج می روی،لجاجت ویک دنده گی نکن بنده در اوج ِ فاجـعـه زانو نمی زند غيراز خدايِ خود به كسي رو نمي زند عقلت مگـر به شايد و بـايـد نمي رسد بارِ كجت به مـنزل و مقـصد نمي رسد تيشه نزن به ريشــۀ خود بنده ي خدا بیراهه می روی، مـشو شـرمنــدۀ خـدا جاي غم ِ بهشت، غمِ پول مي خوري بيچاره اي كه مثل پدر گول مي خوري بيهوده هي براي دلت كيسه دوخـتــي بـاغ بهـشت را به جـوِ ري فـروخــتـي ای ورشکسته،بیش تر از این ضرر نده لحظه به لحظه عمر خودت را هدر نده شبهاي قدر فرصت خوبيست؛ گريه كن آيا زمان توبه ي تـو نيست گریـه کـن شبهاي قدر فرصت خوبيست؛توبه كن بین تو و خدا كه كسي نيست توبه کن شبهاي قـدر نــالــه بـزن بـي معطـلي دستم به دامنت، مددي مرتضي علـي شبهاي قدر اشك تو را كــوثـري كنـد زهرا براي شيعه ي خود مادري كند جا مانده اي ز قافله،هيهات، گریه کن امشب براي عمــۀ سـادات گريه كن شايد خــدا به حالِ خرابت نظاره كرد پرونده ي سياه تو را پـاره پــاره كرد مانند ســوزِ صبحِ مــه آلـود مي رسـد وقتي نمانده است، اجـل زود مي رسد باید روی! به فكرِحساب و كتاب باش فكر فشارِ قبر و سؤال و جـواب باش شبهاي قبر، تيره تر از كرده هاي توست مهتاب روشنش سفر كربلاي توست بي نور عشق، قبر تو دلگـير مي شود امشب بگير تـذكره را، ديـر مي شود ای تشنه لب، ز دست سبو آب را بگير امشب به گريه دامن اربـاب را بگيـر
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
آن گــدایـی که سـر کوی تو جایی دارد در سر سفـره ی تو آب و غـذایی دارد تو نه آنی که ز خود دور کنی سائل را یـار آن است که پـیـوسـتـه عطایـی دارد پیش اغیار شـکـستن نبُـوَد در خـور مـا دل چو بشکست به پیش تو بهــایی دارد در هیاهــوی دعا ناله ی من گـم نشود هر نوا گــوشی و هـر گوش نوایی دارد با تو یک رنگ نشد قـلب و زبانم آخـر بس که این بنده به هر لحظه هوایی دارد با همه معـصـیـتـم نام مـرا خط نـزدی نــازم آن یار که گـسـتــرده سَـرایی دارد بخشش و لطف تو جرات به گناهش داده بـنـده ات تا که خـطاپــوش خـدایـی دارد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
بر روی دست ماندن این بارها بس است غیر از تو رو زدن به خریدارها بس است این نفس مانع است، خودت برطرف نما بین من و تو چــیـدن دیـوارها بس است این بار را بخـر که دگر راحـتــم کنی بیهـوده رفــتــن سـر بـازارهــا بس است
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
سفره ی اشک مرا قــابــل مهمانـی کن در قــدمگـاه دلم قصد چـراغــانـی کن حضرت دوست مرا معتکف یـادت کن نعمت قرب به این سـائـلت ارزانی کـن مثل خورشیدی و نور کرمت کم نشود به گدا از در شــاهانه ات احسانـی کن کعبه ی ذکر تو را مُحرم حج سـحـرم به منـایـم بـبــر و نـیـت قــربــانی کـن خاطر مثـل گــلت کـاش مکـدر نـشـود نظر لطف بر احـوال پــریـشــانی کـن دوش در بین مناجات به من می گفتی ای پسر پیر شدی ترک هوسـرانی کن روزه و ذکر و نماز تو به دردی نخورد توبه مردانه از این طرز مسلمانـی کن
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
دیدی آخر حب دنیا دست و پایم را گرفت رفته رفته دل ربود از من خدایم را گرفت چـشمـۀ اشکـم نمی جـوشد، نمی دانم چـرا من چه کردم که خدا حال بکایم را گرفت من به دنـبــال اجــابت بـودم امـا عـاقـبـت لـذت گـوشـه نـشـیـنـی و دعایـم را گرفت بازی دنیاست گر بی درد و غـم بـار آمدم بـدتـر آنکه این دل درد آشـنـایـم را گرفت روزگاری آرزوی من شهـادت بود و بس بعد آن دوران، زمان، حال و هوایم را گرفت در میان قلب خود هر روز زائر می شدم آه، شیطان رخنه کرد و کربلایم را گرفت من بدی کردم، زمین خوردم، ولی ارباب بود که میان روضه هایش دست هایم را گرفت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
دوباره سفرۀ اشک است و فیض ماه خودم دوبـاره نـیـمـه شـبـی و بسـاط آه خـودم رسیدم اول کاری که مـعـتــرف بـشوم نـشان به کـس نـدهـم نـامـۀ سیـاه خودم کسی به جز تو خبردار نیست از حالم میان محـکـمه آرم که را گـواه خـودم؟ قـشـون اشک فـرستـاده ام به درگـاهت ذلـیـل عــفـو تـوأم با همه سـپــاه خودم به من تو راه نشـان دادی و نـفـهـمـیدم فقط دویـدم و رفتم به کـوره راه خودم چه ظلم ها که نکردم به خود در این دنیا چه چوب ها که نخوردم من از نگاه خودم حـیـا نکـردم و دنبـال مـعـصیـت رفتـم شدم من عبد فراری و دل بخواه خودم چه صبر داری و خسته نمیشوی از من خودم که خسته ام از این همه گناه خودم تمام ترس من این است مرگ من برسد که پی نبـرده ام آن دم به اشتـبـاه خودم به دست های خودم ساخـتم قفس هـا را ببین که حـبس شدم در میان چاه خودم " بجز حسین مرا ملجا و پناهی نیست" بگو به من که: بیا بـنـده در پنـاه خودم میان قبر بگویم حـسـیـن و گــریـه کنم دلم خوش است به این اشک گاه گاه خودم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
شبها که گرم اشک و مناجات می شویم شـایـد شـبـیـه مـادر ســادات می شـویــم از نور فـاطـمه به سحـر فیض می بریم تا مـعـتـکـف به کـنج خـرابات می شویم مـا آمـدیــم تـا کـه گــرفــتـارمـان کـنـی زلـفـی نشان دهی همه اثـبـات می شویم لـب وا نـکـرده برگـۀ عـفـو تو می رسد از این همه گـذشـتـن تو مـات می شویم این نفس ، دست از سر ما که نمی کشد در عمر خویش خرج مکافات می شویم ذکر "علی علی" است که آزادمـان کـند وقـتـی اســیــر دام بــلــیـات می شـویــم حـق مـن است تـا بـزنـی ام، نـمی زنـی با چـشم رحـمـت تو مـراعات می شویم با روضۀ حسین ز بـس گـریه می کـنیم غافل ز عرض کردن حاجات می شویم هرچه صلاح ماست به کشکول مان بریز ورنـه گـدا به شـیـوۀ عـادات می شـویـم درپیش روزی است که انگشت بر دهان حسرت نصیب از این همه اوقات می شویم بــاور نمی کـنـیــم که با بـودن حـسیــن در آتــش عـذاب مجـازات مـی شــویــم تا مرگ ما رسد، عـلـی از راه می رسد آمـاده پس بـرای مــلاقـات می شــویــم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() غزل مناجاتی با خداوند
چه شبهایی که پرپر شد چه روزائی که شب کردم نه عبرت را فراخواندم نه غفلت را ادب کردم برات من شبی آمد که در آیـیـنه لرزیدم شب قدرم همان شب شد که در زلف تو تب کردم تمام من همین دل بود، دل را خون دل دادم تمام من همین جان بود جان را جان به لب کردم دعایی بود و تحسینی، درودی بود و آمینی اگر دستی بر آوردم، اگر چیزی طلب کردم تو بودی هر چه اوتادم اگر از پیر دل کندم تو بودی هر چه اسبابم اگر ترک سبب کردم نظر برداشتن ازخویش بود و خویش او بودن اگرچیزی به چشم ازعلم انساب و نسب کردم الهی عشق درمن چلچراغی تازه روشن کن ببخشا گر خطا رفتم، ببخشا گر غضب کردم
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مناجات با خداوند
باز کن در که گـدای سحرت برگشته عبد عصیان زده و در به درت برگشته بندۀ بی خِـرد و خـیـره سرت برگشته سفره را چیدی و دیدم نظرت برگشته اصلاً انگـار نه انگــار گـنه کارم من به تو اندازۀ یک عـمر بدهـکـارم من گرچه آلـوده ام و خــوار ولی برگشتم طـبـق آن فـطـرت پاک ازلی برگشتم دیدم از غـیر درت بی محلی، برگـشتم دستِ پُر هستم و با نام عـلـی برگـشتم از عقوبات من غم زده تعـجـیل بگیر عـبـد آلـوده؛ پشیمان شده تحویل بگیر بنده وقتی که فرو رفت به مرداب گناه خواست از چاله در آید ولی افتاد به چاه وای از دست رفیقی که مرا برد ز راه من زمین خوردم و او جای دعا کرد نگاه حـرف پرواز زد اما همه طنازی بود دوستت دارمِ آن دوست،دغل بازی بود هیچ کس با دل من هم دل و همراز نشد این در آن در زدم اما گره ام باز نشد این پر سوخته وقـتی پـرِ پــرواز نشد ســدّ راه گـنـه خــانــه بـرانـداز نـشـد ناگهان هـاتفی از سوی خـدا گـفت بیا گـفتم آلوده ام و پُر ز خـطـا گـفت بیــا حال من آمـده ام حـالِ مـرا بهـتـر کن دیگر از دست خودم خسته شدم باور کن با چنین بنده که داری به مدارا سر کن دم افـطـارم و مـستم ز مـیِ کـوثر کن کوثر از اشک حسین است خدا میداند که علی ریخـته و فـاطمه می گـریانـد گرچه اندازۀ یک کوه گنه سنگین است آشتی با تو همیشه مزه اش شیرین است سفره ای را که تو چیدی چقدر رنگین است آخر کار هر آن کس که بیاید این است اولین قطرۀ اشکی که ز چشمت ریزد بهر امداد به او فـاطـمـه بر می خیـزد
: امتیاز
|